Archiwum
wtorek, 22 marca 2011
Haemobartenelloza

Haemobartenelloza

Haemobartenelloza jest bardzo powszechną chorobą psów i kotów. Wywołują ją bakterie Haemobartonella canis oraz Haemobartonella felis, które przenoszone są przez kleszcze, pchły, wszy oraz komary (do zakażenia może też dojść podczas transfuzji krwi, prawdopodobnie przenoszą ją także gryzonie). Choroba ta prowadzi do uszkodzenia czerwonych krwinek (erytrocytów).

Objawy

Przebieg choroby u kotów jest najczęściej łagodny, bez wyraźnych objawów (może wywołać lekką anemię). Wyjątek stanowią te koty, które zakażone zostały wirusem FeLV (wirus kociej białaczki zakaźnej) lub FIV (wirus niedoboru immunologicznego kotów, czyli koci odpowiednik wirusa HIV). U psów choroba przebiega w jeszcze mniej charakterystyczny sposób.

Do charakterystycznych objawów haemobartenellozy należą;

- anemia
- spadek wagi ciała
- utrata łaknienia
- stany depresyjne
- zażółcenie powłok skórnych i błon śluzowych (żółtaczka)

Diagnozowanie i leczenie

Aby potwierdzić zakażenie haemobartenellozą, lekarz weterynarii musi wykonać badanie krwi. Polega ono na wykryciu obecności bakterii w czerwonych krwinkach. Jest ono miarodajne wtedy, gdy powtórzymy badanie parokrotnie w odstępach kilku dni. Obecność bakterii w erytrocytach może, lecz nie musi oznaczać choroby. Jeśli jednak doszło do zachorowania, lekarz podaje antybiotyk z grupy tetracyklin (terapia taka trwa kilka tygodni).

Zapobieganie

Aby nie dopuścić do zarażenia haemobartenellozą, należy po pierwsze, systematycznie stosować odpowiednie preparaty zabezpieczające przed ektopasożytami (w postaci spot-on, sprayu, płynów, kropli itp. - zasięgnijmy porady lekarza weterynarii, który najlepiej doradzi, jaki preparat będzie odpowiedni dla naszego zwierzęcia oraz jak powinno się go stosować), a po drugie, po każdym spacerze starannie przeglądać sierść naszego pupila w celu usunięcia kleszczy. Jeśli potrafimy, usuwamy kleszcza samodzielnie. Pamiętajmy, że należy to robić w odpowiedni sposób: w żadnym wypadku nie smarować go masłem ani nie polewać wodą, ponieważ możemy w ten sposób spowodować, że kleszcz wstrzyknie własną zakażoną krew do krwiobiegu zwierzęcia. Najlepiej usunąć kleszcza przy pomocy specjalnej pęsetki, wykręcając go ze skóry w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Nie należy kleszcza gwałtownie ciągnąć! Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z prawidłowym usunięciem kleszcza, udajmy się do weterynarza.

www.vetopedia.pl

 

Tularemia

Tularemia

Tularemia jest chorobą wywoływaną przez pałeczkę bakterii Francisella tularensis. Najczęściej przenoszona jest przez kleszcze, komary, pluskwy oraz roztocza. Bakteria znajduje się także w wydzielinach i odchodach zarażonych zwierząt. Choroba atakuje zwierzęta oraz ludzi (u psów występuje jednak rzadko i ma przeważnie łagodny przebieg). Do zakażenia dochodzi przez skórę, układ oddechowy, pokarmowy oraz przez spojówki. Francisella tularensis jest wrażliwa na działanie czynników zewnętrznych – ginie w ciągu 10 minut w temperaturze 56-58 stopni Celsjusza oraz po 24 godzinach w 0,1% roztworze formaliny.

Do charakterystycznych symptomów tularemii należą:

- gorączka
- biegunka
- wymioty
- powiększone węzły chłonne
- powiększone migdałki
- powiększona śledziona
- ropny wyciek z worków spojówkowych
- wychudzenie
- owrzodzenia skóry
- niedowład kończyn
- drżenie mięśni
- ataki drgawek
- apatia
- zaburzenia łaknienia (zmniejszenie lub utrata apetytu)
- czasami angina
- zapalenie węzłów chłonnych przyusznych i podszczękowych

Diagnozowanie i leczenie

Rozpoznanie tularemii jest trudne, gdyż przeważnie nie daje ona swoistych objawów. Aby stwierdzić obecność Francisella tularensis, należy wykonać badanie serologiczne (bakterię można wyizolować z krwi, śliny, zmian skórnych oraz zmian w błonie śluzowej). Leczenie polega na stosowaniu przez kilka tygodni (minimum 14 dni) terapii antybiotykowej zaleconej przez lekarza weterynarii. Skuteczne w leczeniu są: tetracyklina i chloramfenikol.

Zapobieganie

Aby nie dopuścić do zarażenia tularemią, należy po pierwsze, systematycznie stosować odpowiednie preparaty zabezpieczające przed ektopasożytami (w postaci spot-on, sprayu, płynów, kropli itp. - zasięgnijmy porady lekarza weterynarii, który najlepiej doradzi, jaki preparat będzie odpowiedni dla naszego zwierzęcia oraz jak powinno się go stosować), a po drugie, po każdym spacerze starannie przeglądać sierść naszego pupila w celu usunięcia kleszczy. Jeśli potrafimy, usuwamy kleszcza samodzielnie. Pamiętajmy, że należy to robić w odpowiedni sposób: w żadnym wypadku nie smarować go masłem ani nie polewać wodą, ponieważ możemy w ten sposób spowodować, że kleszcz wstrzyknie własną zakażoną krew do krwiobiegu zwierzęcia. Najlepiej usunąć kleszcza przy pomocy specjalnej pęsetki, wykręcając go ze skóry w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Nie należy kleszcza gwałtownie ciągnąć! Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z prawidłowym usunięciem kleszcza, udajmy się do weterynarza.

www.vetopedia.pl

Klaszczowe zapalenie mózgu

Kleszczowe zapalenie mózgu

Kleszczowe zapalenie mózgu jest chorobą wirusową przenoszoną przez kleszcze. Zapadają na nią zarówno zwierzęta, jak i ludzie. Choroba ta może występować w czterech postaciach: mózgowej, oponowej, mózgowo-rdzeniowej oraz czwartej, będącej połączeniem trzech poprzednich. U psów może występować bardzo ostro i skończyć się śmiercią zwierzęcia w ciągu kilku dni od wystąpienia pierwszych symptomów. Należy uważać podczas usuwania kleszczy, ponieważ istnieje ryzyko zakażenia podczas tego zabiegu (najlepiej wykonywać go w gumowych rękawiczkach).

Objawy

Symptomy choroby często ustępują po 2-3 tygodniach. Jeśli wystąpią objawy mózgowe, rdzeniowe lub móżdżkowe, choroba może mieć bardzo ciężki przebieg. Obserwuje się też niekiedy pochorobowe następstwa takie, jak niedowład kończyn, depresja, zanik mięśni lub przewlekłe bóle głowy. Do charakterystycznych objawów kleszczowego zapalenia mózgu należą:

- gorączka
- utrata apetytu
- zmęczenie
- bóle głowy
- przeczulica skóry
- drgawki
- zaburzenia równowagi
- porażenie wszystkich kończyn

Diagnozowanie i leczenie

Lekarz weterynarii musi zawsze odróżnić kleszczowe zapalenie mózgu od wścieklizny (występują podobne objawy). Niestety, nie istnieje przyczynowe leczenie kleszczowego zapalenia mózgu, dlatego stosuje się jedynie leczenie objawów, które zazwyczaj samoistnie ustępują po okresie 2-3 tygodni od momentu zarażenia. Nie istnieje szczepionka zabezpieczająca zwierzęta przed kleszczowym zapaleniem mózgu.

Zapobieganie

Aby nie dopuścić do zachorowania na kleszczowe zapalenie mózgu, należy po pierwsze, systematycznie stosować odpowiednie preparaty zabezpieczające przed kleszczami (w postaci spot-on, sprayu, płynów, kropli itp. - zasięgnijmy porady lekarza weterynarii, który najlepiej doradzi, jaki preparat będzie odpowiedni dla naszego zwierzęcia oraz jak powinno się go stosować), a po drugie, po każdym spacerze starannie przeglądać sierść naszego pupila w celu usunięcia kleszczy. Jeśli potrafimy, usuwamy kleszcza samodzielnie. Pamiętajmy, że należy to robić w odpowiedni sposób: w żadnym wypadku nie smarować go masłem ani nie polewać wodą, ponieważ możemy w ten sposób spowodować, że kleszcz wstrzyknie własną zakażoną krew do krwiobiegu zwierzęcia. Najlepiej usunąć kleszcza przy pomocy specjalnej pęsetki, wykręcając go ze skóry w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Nie należy kleszcza gwałtownie ciągnąć! Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z prawidłowym usunięciem kleszcza, udajmy się do weterynarza.

www.vetopedia.pl

Goraczka plamista

Gorączka plamista Gór Skalistych

Gorączka plamista Gór Skalistych jest chorobą z grupy gorączek plamistych, której występowanie notuje się u psów (także u ludzi). Przenoszona jest przez kleszcze, a wywołuje ją bakteria Rickettsia rickettsii, która wnika do wnętrza komórek śródbłonka, niewielkich naczyń tętniczych oraz żylnych, a następnie niszczy je. Przebieg gorączki plamistej jest potencjalnie śmiertelny. Ponadto, u niektórych ras występuje większa podatność na gwałtowny przebieg tej choroby (np. Springer spaniel, owczarek niemiecki).

Objawy

Charakterystycznymi objawami gorączki plamistej Gór Skalistych są:
- stany podgorączkowe
- gorączka
- wymioty
- bóle mięśni i stawów
- utrata apetytu
- w późniejszym stadium: niepokój, bóle brzucha, biegunka

Diagnozowanie i leczenie

Rozpoznanie stawia się w oparciu o połączone wyniki badania klinicznego oraz badań laboratoryjnych. Leczenie polega głównie na zastosowaniu antybiotykoterapii, w której wykorzystuje się jeden z następujących leków: doksycyklinę, ciprofloksacynę lub chloramfenikol. Leki te muszą być oczywiście dobrane przez lekarza weterynarii.

Zapobieganie

Aby nie dopuścić do zarażenia gorączką plamistą Gór Skalistych, należy po pierwsze, systematycznie stosować odpowiednie preparaty zabezpieczające przed kleszczami (w postaci spot-on, sprayu, płynów, kropli itp. - zasięgnijmy porady lekarza weterynarii, który najlepiej doradzi, jaki preparat będzie odpowiedni dla naszego zwierzęcia oraz jak powinno się go stosować), a po drugie, po każdym spacerze starannie przeglądać sierść naszego pupila w celu usunięcia kleszczy. Jeśli potrafimy, usuwamy kleszcza samodzielnie. Pamiętajmy, że należy to robić w odpowiedni sposób: w żadnym wypadku nie smarować go masłem ani nie polewać wodą, ponieważ możemy w ten sposób spowodować, że kleszcz wstrzyknie własną zakażoną krew do krwiobiegu zwierzęcia. Najlepiej usunąć kleszcza przy pomocy specjalnej pęsetki, wykręcając go ze skóry w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Nie należy kleszcza gwałtownie ciągnąć! Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z prawidłowym usunięciem kleszcza, udajmy się do weterynarza.

www.vetopedia.pl

Zatrucia

Przyczyną zatruć u psów mogą być substancje, które występują powszechnie w naszych gospodarstwach domowych. Nie każdy właściciel zdaje sobie sprawę, że niektóre środki mogą być naprawdę silnie toksyczne, a nawet zabójcze dla jego pupila. Poniżej przedstawiamy listę substancji niebezpiecznych dla psów wraz z typowymi objawami zatrucia.

Przyczyną zatruć u psów mogą być substancje, które występują powszechnie w naszych gospodarstwach domowych. Nie każdy właściciel zdaje sobie sprawę, że niektóre środki mogą być naprawdę silnie toksyczne, a nawet zabójcze dla jego pupila. Poniżej przedstawiamy listę substancji niebezpiecznych dla psów wraz z typowymi objawami zatrucia.


Jedną z częstych przyczyn zatruć – zwłaszcza w okresie zimy – jest spożycie przez zwierzę odmrażacza do zamków. Odmrażacz zawiera bardzo trującą substancję – glikol etylowy. Zapach i smak środków przeznaczonych do odmrażania jest zazwyczaj słodki, dlatego też z perspektywy psa środki te są atrakcyjnym „kąskiem”. Charakterystycznymi objawami zatrucia glikolem etylowym są m.in. drgawki, skurcze, nudności, wymioty, zaburzenia równowagi, uszkodzenie nerek. Jeśli zauważymy podobne objawy, a istnieje podejrzenie, że zwierzę mogło mieć kontakt z odmrażaczem, natychmiast udajmy się z psem do lekarza weterynarii.

Środki zawierające chlor lub nadtlenek wodoru, takie jak np. wybielacze do tkanin, mogą poważnie zaszkodzić naszemu psu. Mogą one spowodować silne podrażnienie, a nawet poparzenia błon śluzowych układu pokarmowego oraz pyska. Objawy zatrucia tego typu środkami to: wymioty, ból brzucha, nadmierne ślinienie się psa. Pamiętajmy, aby nigdy nie prowokować wymiotów w przypadku zatrucia takim środkiem, gdyż możemy spowodować jeszcze rozleglejsze uszkodzenia przewodu pokarmowego. Zwierzę, u którego widoczne są podobne objawy zawozimy niezwłocznie do lekarza weterynarii. Wszelkie wybielacze i inne preparaty chemiczne o podobnym składzie powinny być starannie zabezpieczone i umieszczone w miejscu niedostępnym dla psa. Podczas namaczania w wybielaczu ubrań, pamiętajmy, aby miskę, w której ubrania te się znajdują usunąć z zasięgu psiego pyska (np. zamykając w kabinie prysznicowej lub po prostu izolując miskę w osobnym zamkniętym pomieszczeniu).

Detergenty mają różny stopień toksyczności, lecz nawet jeśli ten stopień jest niski, należy przechowywać je w bezpiecznym, niedostępnym dla zwierzęcia miejscu. Do środków o wyjątkowo wysokim stopniu toksyczności należą zmiękczacze do tkanin. Zatrucie tego typu substancjami objawia się zazwyczaj wymiotami, ślinotokiem, palącym bólem pyska, osłabieniem mięśni, a zdarza się, że nawet śpiączką. Pamiętajmy, aby nie wywoływać wymiotów u psa, który spożył jakiś detergent i aby jak najszybciej udać się ze zwierzakiem do lekarza weterynarii.

Jednymi z bardzo niebezpiecznych środków, powodujących zatrucia naszych psów są kulki naftaliny oraz inne środki owadobójcze. Powodowane jest to zawartością naftaliny, a insektycydy obecne w niektórych środkach mogą uszkadzać system nerwowy oraz nerki. Wymioty i drgawki należą do typowych objawów zatrucia substancjami owadobójczymi. Przy podejrzeniu zatrucia nimi, nie należy prowokować wymiotów u psa, natomiast konieczne jest zawiezienie go do lecznicy weterynaryjnej w celu udzielenia fachowej pomocy.

Kwas borowy znajdujący się np. w płynie do płukania jamy ustnej, płynie do przechowywania soczewek kontaktowych czy środkach do czyszczenia protez zębowych, jest silnie trujący dla psów. Wszystkie środki zawierające kwas borowy należy schować, aby pies nie miał do nich dostępu. Jeśli zaobserwujemy takie symptomy, jak wymioty, ślinotok, ataki drgawek lub śpiączka, możliwe, że nasz pupil spożył preparat z niebezpieczną substancją. W takim przypadku, natychmiast zawieźmy zwierzaka do weterynarza.

Zwykłe baterie mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia psa. Baterie zawierają toksyczne kwasy, które w bardzo krótkim czasie powodują powstanie owrzodzeń przełyku i żołądka. Sprzęty domowe, w których znajdują się baterie mogą zostać pogryzione lub połknięte przez psa, dlatego nie należy ich trzymać w miejscu, do którego nasz pupil ma łatwy dostęp. Wszelkie piloty do telewizora, zegarki, budziki itp. odkładajmy gdzieś, gdzie pies na pewno nie będzie mógł się dostać. Przy zatruciu kwasami pochodzącymi z baterii zwierzę zazwyczaj intensywnie się ślini, wymiotuje, może mieć napad drgawek oraz traci apetyt. W razie połknięcia przez psa baterii, udajmy się do lekarza weterynarii, który usunie ciało obce z organizmu zwierzęcia.

Nie każdy właściciel psa przestrzega podstawowej zasady, aby nigdy nie podawać zwierzakowi leków na własną rękę. Niestety, często do lecznic trafiają psy będące ofiarami nadgorliwości swych opiekunów. Do niebezpiecznych, szkodliwych dla psów lekarstw należą przede wszystkim te, które zawierają paracetamol, która to substancja uszkadza wątrobę, mogąc doprowadzić w efekcie do śpiączki lub nawet śmierci zwierzęcia! Inne toksyczne składniki leków, nogące zaszkodzić naszemu pupilowi, to: kwas acetylosalicylowy, metamizol, fenylobutazon (szczególnie niebezpieczny dla jamników!), piroxicam, a także ibuprofen i naproxen. Naczelna zasada to nie podejmowanie się leczenia psa samodzielnie i bez konsultacji z weterynarzem. Jeśli podaliśmy psu niedozwolony lek lub jeśli zwierzak sam go spożył, konieczna będzie natychmiastowa wizyta w lecznicy weterynaryjnej.

Do szczególnie toksycznych substancji należą również czekolada oraz rodzynki i winogrona. Czekolada zawiera trującą dla psów teobrominę, która najczęściej powoduje zatrucie pokarmowe, ale może również doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Szczególnie szkodliwa jest czekolada gorzka, czekoladowe polewy do ciast, a także kakao w proszku. Objawy zatrucia teobrominą to wymioty (często z krwią), bóle brzucha, nadmierne pobudzenie, wzrost ciśnienia, sztywność mięśni, drżenie ciała, drgawki, zaburzenia rytmu serca, częste oddawanie moczu (bywa, że podbarwionego krwią). Dawka śmiertelna teobrominy dla psa wynosi około 220 – 500 g na 1kg masy ciała (gorzka czekolada zawiera ok. 16mg tej substancji na każdy gram produktu, czekolada mleczna 1,5-2mg/1g produktu, a kakao w proszku 5-26mg/1g produktu). W przypadku rodzynek, dawka toksyczna wynosi 11,5 grama rodzynek na 1 kg masy ciała. Przekroczenie tej dawki objawia się zapaleniem żołądka i jelit, wymiotami, biegunką, bólem brzucha, utratą apetytu, obecnością w kale częściowo strawionych rodzynek, apatią, może też występować całkowite zatrzymanie wydalania moczu. Zatrucie rodzynkami prowadzi do ostrej niewydolności nerek. Jeśli pies zje dużą ilość czekolady lub rodzynek, konieczna jest natychmiastowa interwencja lekarza weterynarii, który może nawet uratować naszemu pupilowi życie.

Szkodliwe dla psów są także pestki niektórych owoców, szczególnie brzoskwiń i jabłek (zawierają toksyczny cyjanowodór). Należy również uważać na pewne rośliny doniczkowe i ogrodowe, które mogą spowodować zatrucie (np. difenbachia, gwiazda betlejemska, amarylis, oleander, kalanchoe, aloes, bluszcz itp.). Objawami zatrucia toksynami pochodzącymi od pestek owoców czy wyżej wymienionych roślin są głównie wymioty i ślinotok, choć niektóre z roślin trujących zaburzają pracę układu nerwowego. Oczywiście, przy podejrzeniu zatrucia należy niezwłocznie zabrać psa do lekarza weterynarii. Inne środki szkodliwe dla psów to m.in. kawa, alkohol, awokado, rośliny cebulowe (cebula, czosnek), produkty słodzone xylitolem (guma do żucia) oraz drożdże piekarskie.

Podstawowym działaniem w przypadku podejrzenia zatrucia jakąkolwiek substancją jest zabranie zwierzęcia do lekarza weterynarii najszybciej, jak to możliwe!

www.vetopedia.pl


 

Pękanie poduszek

Pękające poduszki łap są dość częstym problemem, z jakim spotykają się właściciele psów. Dolegliwość ta pojawia się zwłaszcza zimą i latem. Pojawia się wtedy pytanie, dlaczego tak się dzieje oraz jak ulżyć pieskowi w cierpieniu.

Psie łapy narażone są nieustannie na kontakt z podłożem, które może być przyczyną podrażnienia, a w konsekwencji uszkodzeń. Zdrowe opuszki psich łapek są oczywiście lekko popękane przez prawie cały czas, gdyż zużywają się w trakcie chodzenia i biegania (szczególnie w miastach, gdzie podłoże jest zazwyczaj asfaltowe lub betonowe). Jednak nawet u zdrowych psów może dojść do popękania poduszek. Dzieje się tak z wielu przyczyn.

Zimą poduszki pękają, ponieważ często śnieg i lód posypywany jest solą, która drażni łapy zwierzęcia. Poza tym, nagła zmiana temperatury podłoża wpływa na powstawanie uszkodzeń i ran na spodniej części łap. W przypadku psów długowłosych, do sierści między palcami może przyczepiać się śnieg, a wtedy powstają twarde kulki lodu, które ranią łapki i mogą powodować ból i utrudniać chodzenie. Latem, gdy asfalt jest mocno rozgrzany, również różnica temperatur przyczynia się do niszczenia poduszek łap naszego pupila.

Pęknięte opuszki mogą być też efektem mechanicznego uszkodzenia, gdy pies nadepnie np. na szkło lub na inny ostry przedmiot. Przeważnie łatwo to rozpoznać, ponieważ rana jest raczej charakterystyczna i zazwyczaj występuje krwawienie.

Jeśli zaobserwujemy wyraźne rany, czy wręcz odpadanie poduszek, istnieje podejrzenie, że pies mógł poparzyć sobie łapki lub wejść w jakąś substancję chemiczną o działaniu żrącym – należy wtedy koniecznie udać się do lekarza weterynarii, który udzieli psu pomocy.

Odchodzące poduszki łap to również jeden z objawów groźnej choroby, jaką jest nosówka. Jest ona nawet potocznie nazywana „chorobą twardej łapy”. Objawia się właśnie twardnieniem, a następnie pękaniem poduszek łap. Jeśli zaobserwujemy inne objawy charakterystyczne dla nosówki, natychmiast udajmy się z psem do lekarza weterynarii!

Charakterystycznymi objawami popękanych poduszek łap są:

- nagła kulawizna – pies utyka na jedną lub naprzemiennie na wszystkie łapy
- bolesność spodniej części łap
- widoczne pęknięcia na powierzchni poduszek łap
- w dotyku opuszki są chropowate
- stan zapalny w okolicy poduszek łap
- przestępowanie z łapy na łapę, przysiadanie podczas spaceru
- piszczenie, skomlenie podczas chodzenia
- wylizywanie lub gryzienie opuszek łap

Jak zapobiegać tej nieprzyjemnej dolegliwości oraz jak skutecznie przynieść ulgę naszemu pupilowi, gdy problem już się pojawił? Przede wszystkim zastosować środek, który ma działanie ochronne. Nie każdy pies zechce chodzić w butach, choć to rozwiązanie przy szczególnie wrażliwych łapach jest bardzo skuteczne. Jeśli nie chcemy lub nie możemy założyć psu obuwia, wtedy kilka razy dziennie smarujmy jego łapy np. oliwą z oliwek, wazeliną, specjalną maścią z witaminami (np. z witaminą A) lub innym środkiem przeznaczonym do ochrony łap. Ważne jest, aby preparat natłuścił opuszki i nie dał się łatwo usunąć – najlepiej zapytajmy weterynarza, który specyfik będzie odpowiedni. Jeśli nasz pies ma widoczne rany, konieczne będzie wygojenie ich (np. używając rivanolu). Zimą po każdym spacerze wypłuczmy psie łapy w wodzie, aby usunąć z nich sól.

Warto wiedzieć, że obcinanie pazurów może mieć wpływ na pękanie opuszek – łapa ma lepszy kontakt z podłożem, gdy pazury są obcięte. Pękające poduszki łap mogą również oznaczać niedobory jakiegoś składnika w organizmie psa, dlatego warto zbadać, czy nie brakuje czegoś w diecie naszego pupila i uzupełnić ewentualny niedobór witamin lub minerałów.

www.vetopedia.pl

Choroby wątroby

Choroby wątroby u psa

Wątroba jest bardzo ważnym organem w organizmie psa. Pełni ona wiele istotnych funkcji takich, jak: synteza i magazynowanie potrzebnych do życia produktów przemiany materii, odtruwanie organizmu, regulowanie gospodarki wodnej i elektrolitowej oraz regulowanie temperatury ciała oraz krążenia krwi.

Do zaburzeń funkcji wątroby dojść może m. in. z powodu wirusów, bakterii, pasożytów, substancji chemicznych, leków, a także za sprawą schorzeń innych narządów wewnętrznych. Nieprawidłowo funkcjonująca wątroba wpływa negatywnie na cały organizm, najczęściej na: układ pokarmowy, oddechowy, nerwowy, immunologiczny, skórę, układ wydzielania wewnętrznego. Na szczęście wątroba ma niezwykłe zdolności regeneracyjne, a pies, u którego stwierdzone zostanie schorzenie wątroby, przy odpowiedniej opiece i leczeniu może wieść normalne życie.

Objawy

Objawy kliniczne przy schorzeniach wątroby nie są niestety charakterystyczne. Właściciel powinien zwracać uwagę na takie symptomy, jak biegunka, wymioty, spadek wagi, utrata apetytu, zwiększone zapotrzebowanie na płyny, apatia i osowiałość, senność, ból brzucha, czasami obrzęk brzucha w okolicach wątroby, zażółcenie dziąseł i białek oczu, gorączka, krwawienie z dziąseł, jasny kał, ciemny mocz, obijanie się o sprzęty domowe, niezdarność, przyciskanie głowy do podłogi i ścian, kręcenie się w kółko, drgawki. Jeśli zauważymy któryś z niepokojących objawów, jak najszybciej udajmy się ze zwierzakiem do lecznicy weterynaryjnej.

Warto wiedzieć, że wpływ na schorzenia wątroby może mieć rasa, wiek i płeć psa. Istnieją rasy bardziej podatne na wrodzone lub nabyte choroby wątroby (m. in. cocker spaniel, yorkshire terier, bedlington). Ponadto u suk (np. rasy doberman) występuje często większa niż u samców wrażliwość na rozwój choroby tego organu. U psów starszych obserwuje się częstsze występowanie np. guzów wątroby.

Rozpoznanie chorób wątroby stawia się na podstawie wywiadu lekarskiego oraz badań. Jeśli podejrzewamy zaburzenia wątroby u naszego psa, zastanówmy się, czy nasze zwierzę nie przyjmowało ostatnio jakichś leków toksycznych dla wątroby (np. środków na odrobaczanie), czy nie spożyło trucizny, czy nie miało dolegliwości ze strony układu pokarmowego (żołądkowo-jelitowe), czy nie przeżyło w ostatnim czasie silnego stresu, a także czy było szczepione.

Wszystkie powyższe informacje mogą pomóc w rozpoznaniu choroby. Następnie zleca się zazwyczaj badanie krwi – biochemiczne (istotne są parametry profilu wątrobowego, czyli ALT, AST, AP, bilirubina, GGT, kwasy żółciowe) i morfologiczne, często konieczne jest wykonanie USG, RTG lub tomografii, a także biopsji wątroby i badania histopatologicznego.

Choroby wątroby

Do chorób i dolegliwości wątroby, występujących u psów należą: choroba Rubartha (zakaźne zapalenie wątroby), leptospiroza, ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, oboczne wrotne krążenie wątroby, marskość wątroby, a także dolegliwości związane z zatruciami.

Zakaźne zapalenie wątroby (choroba Rubartha) jest nieuleczalną chorobą, która najczęściej atakuje młode psy. Rozwija się szybko (w ciągu 5-7 dni) i może skończyć się śmiercią zwierzęcia. Objawy to: wymioty i biegunka (podbarwione krwią), apatia, utrata apetytu, ból brzucha, gorączka. W przypadku choroby Rubartha istnieje wyłącznie leczenie, polegające na łagodzeniu objawów. Podaje się leki regenerujące wątrobę, antybiotyki (aby zapobiec wtórnym zakażeniom bakteryjnym), czasami konieczne jest podanie leków przeciwwymiotnych, przeciwbiegunkowych lub przeciwbólowych, ważne jest nawadnianie chorego zwierzęcia, niekiedy konieczne jest przetoczenie osocza krwi. Przed chorobą całkowicie chroni jedynie szczepionka, dlatego należy szczepić psa regularnie przeciw chorobie Rubartha.

Leptospiroza jest chorobą wywoływaną przez bakterie, która rozprzestrzenia się przez mocz. Jednym z dwóch rodzajów leptospirozy jest ta, która atakuje właśnie wątrobę (przy drugim rodzaju atakuje nerki). Typowymi symptomami, które powinny zaniepokoić są: zły wygląd zwierzęcia, gorączka, wymioty, zwiększone pragnienie, biegunka z krwią, krwawienie z dziąseł, zażółcenie dziąseł i białek oczu. Szanse na wyleczenie choroby są tym większe im niższy stopień jej zaawansowania. W przypadku bardziej zaawansowanej leptospirozy stosuje się terapię płynami, podaje się środki rozkurczowe, przeciwwymiotne, czasami konieczna jest transfuzja krwi. Przed chorobą uchroni psa szczepionka, dlatego należy zaszczepić naszego pupila przeciw leptospirozie.

Ostre zapalenie wątroby rozpoznaje się na podstawie następujących symptomów: silny ból brzucha, wymioty, wysoka gorączka, wymioty, utrata apetytu, zażółcone białka oczu i dziąsła, jasny kał, ciemny mocz, krwawienie z dziąseł. Jeśli zauważymy podobne objawy, natychmiast udajmy się ze zwierzęciem do lekarza weterynarii, gdyż zbyt późne udzielenie pomocy może bardzo zmniejszyć szanse na całkowite wyzdrowienie psa. Leczenie polega na zastosowaniu terapii antybiotykowej, oprócz tego podaje się też witaminy, płyny dożylne oraz sterydy, aby odbudować zniszczoną tkankę.

Przewlekłe zapalenie wątroby może być wynikiem nawrotów ostrego zapalenia wątroby. Jest dość niebezpieczne, gdyż istnieje ryzyko zaatakowania mózgu. Objawia się m.in. utratą apetytu, spadkiem wagi (czasem nawet przy normalnym apetycie), wymiotami i biegunką, jasnymi stolcami, silnym pragnieniem, obrzękiem brzucha, a także dziwnym zachowaniem psa (przyciskanie głowy do podłogi lub ściany). Po zauważeniu podobnych objawów koniecznie udajmy się z psem do lecznicy weterynaryjnej. Leczenie ma na celu jedynie poprawę komfortu życia – nie można całkowicie wyleczyć tej choroby. Jeśli mózg nie został jeszcze zaatakowany, powinno się karmić psa wysokiej jakości łatwostrawnym pokarmem o dużej zawartości węglowodanów (unikamy tłustego pożywienia). Jeśli doszło do zaatakowania mózgu, należy karmić psa karmą wysokobiałkową, podawać sterydy oraz witaminy z grupy B i witaminę K.

Oboczne wrotne krążenie wątroby jest genetycznie uwarunkowanym schorzeniem wątroby, występującym najczęściej u szczeniąt do 1 roku. Polega ono na złym umiejscowieniu naczyń żylnych wątroby, co powoduje nieprawidłowy przepływ krwi – krew nie jest oczyszczona w wątrobie, gdyż przepływa obok wątroby, a więc do krwiobiegu trafia krew zanieczyszczona toksynami i szkodliwymi produktami przemiany materii. Powoduje to powolne zatruwanie organizmu, a w efekcie śmierć szczenięcia. Wyróżniamy dwie postaci schorzenia: wewnątrzwątrobową i zewnątrzwątrobową. Aby wyleczyć schorzenie, konieczne jest przeprowadzenie przez chirurga operacji.

Marskość wątroby przeważnie spowodowana jest nieleczonym, przewlekłym zapaleniem wątroby, silnym uszkodzeniem tego narządu przez stosowanie leków (zwłaszcza sterydów, leków przeciwdrgawkowych itp.), często także chorobą (np. leptospirozą) oraz zatruciami. Do marskości może doprowadzić również podawanie psu paracetamolu (niektórzy właściciele nie mają świadomości, że jest to dla psa trucizna, która silnie uszkadza wątrobę zwierzęcia). Charakterystycznym objawem marskości wątroby są obrzęki na łapach i podbrzuszu (spowodowane płynem przesiąkającym do jam ciała). Niestety, w większości przypadków schorzenie to prowadzi do śmierci zwierzęcia, dlatego ważne jest, aby nie dopuścić do tak zaawansowanego stadium choroby, gdzie nie jest już możliwa żadna pomoc.

Nowotwór wątroby dotyka najczęściej psy starsze. Najczęściej nie daje on specyficznych objawów. Często obserwuje się wymioty i biegunkę (mogą być z krwią), utratę apetytu, ból brzucha, większy niż zazwyczaj brzuch (obrzęknięty, z wyczuwalnymi guzami), osłabienie, utrata wagi (nawet przy dobrym apetycie), trudności z poruszaniem się i wstawaniem z podłogi, apatia, osowiałość, senność. Jeśli zauważymy niepokojące objawy, natychmiast zawieźmy psa do lekarza weterynarii. Konieczne będzie potwierdzenie, czy to na pewno rak wątroby. Lekarz powinien wykonać podstawowe badania: USG i ewentualnie RTG jamy brzusznej w celu wykrycia guzów, badanie krwi, biopsję wątroby i badanie histopatologiczne. Jeśli zostanie zdiagnozowany nowotwór wątroby, możliwe jest chirurgiczne usunięcie guzów, uzależnione jest to jednak od stanu zdrowia i od wieku naszego psa. Lekarz podaje też leki wspomagające wątrobę, sterydy, leki rozkurczowe. Ważne jest też stosowanie diety oszczędzającej wątrobę, czyli diety lekkostrawnej, niskotłuszczowej i niskobiałkowej. Często leczenie ma na celu tylko poprawę komfortu życia psa, a gdy zwierzę zaczyna w zauważalny sposób cierpieć, powinno się rozważyć podjęcie decyzji o eutanazji.

Zatrucia bardzo często wpływają negatywnie na wątrobę, uszkadzając ją. Dotyczy to szczególnie zatruć ze strony układu pokarmowego, ale nie tylko – zatrucia oddechowe również mogą spowodować uszkodzenie wątroby. Jeśli nasze zwierzę uległo zatruciu, natychmiast zawieźmy je do lecznicy weterynaryjnej, aby jak najszybciej zneutralizować szkodliwe działanie trucizny i pomóc zwierzęciu. Zaniedbanie leczenia w przypadku zatrucia może skutkować niewydolnością wątroby, poważnymi kłopotami zdrowotnymi, jak również marskością wątroby, czy w skrajnych przypadkach śmiercią zwierzęcia.

Jak dbać o zwierzę z chorą wątrobą

Przy schorzeniach wątroby istotne jest włączenie terapii farmakologicznej,a także odpowiedniej diety oszczędzającej wątrobę. Dieta dla „wątrobowca” powinna być lekkostrawna, o niskiej zawartości tłuszczu i dobrze zbilansowana. Musi zawierać wszystkie potrzebne substancje odżywcze, składniki mineralne i witaminy. Ważne jest, aby nie obciążała wątroby. Dobrze jest karmić psa częściej, ale za to małymi porcjami. Dietę dla naszego psa powinien zawsze ustalić lekarz weterynarii. Profilaktycznie u psów, które ukończyły szósty rok życia powinno się także wykonywać co roku kontrolne badania krwi.

www.vetopedia.pl

07:45, mimi5548 , Choroby
Link Komentarze (1) »
Fobia

Fobia u psa

Fobia u psa należy do grupy zaburzeń psychicznych. Mianem fobii określa się stany lękowe w reakcji na określone bodźce (np. pies reaguje lękiem na przejeżdżający rower, stojący worek ze śmieciami, ludzi ubranych w określony sposób, szeleszczące foliowe torebki, burzę, huk fajerwerków, ciemność itp.).

Wyróżniamy trzy stadia fobii:

- stadium pierwsze, czyli fobia prosta
- stadium drugie, czyli fobia złożona
- stadium trzecie, w którym występują objawy neurowegetatywne, drżenie ciała, próby ucieczki przed bodźcem, którego pies się boi

W przypadku fobii prostej łatwo wyizolować konkretne bodźce, na które pies reaguje lękiem. Wyraźnie widać, że pies w kontakcie z danym bodźcem warczy, próbuje się schować lub uciec, a przede wszystkim unika bodźca ze wszystkich sił.

Fobię złożoną charakteryzuje zawężenie reakcji lękowej do unikania bodźca. Natomiast liczba bodźców, których pies unika zwiększa się znacznie. Charakterystyczne w zachowaniu psa jest to, że potrafi on przewidywać pojawienie się nieprzyjemnego bodźca, gdyż zapamiętuje on inne bodźce, które pojawiły się wcześniej tuż przed pojawieniem się tego właściwego. W związku z tym zwierzę reaguje lękiem jeszcze zanim zostanie wystawiony na działanie bodźca powodującego lęk. Może zdarzyć się nawet, że pies będzie unikał miejsc, w których przestraszył się np. człowieka na rowerze, gdyż będzie je kojarzył właśnie z rowerzystą.

W ostatnim stadium fobii występują już objawy neurowegetatywne, pies reaguje na coraz większą ilość bodźców drżeniem ciała, próbuje przed nimi uciekać.

Fobie mają różne pochodzenie. Pies może nabawić się fobii, gdy zabraknie odpowiedniej ilości bodźców zewnętrznych w czasie pierwszych 12 tygodni jego życia (tzw. fobia rozwojowa) lub gdy doznał w przeszłości urazu związanego z jakimś bodźcem (tzw. fobia pourazowa, najczęściej występująca u psów dorosłych). Jednym z typów fobii jest fobia społeczna – pies nie potrafi znieść niektórych sytuacji społecznych takich jak kontakt wzrokowy, dźwiękowy, fizyczny, a pozostałe zachowania społeczne pozostają w normie.

Leczeniem fobii powinien zająć się doświadczony lekarz weterynarii – specjalista psychologii zwierząt. Terapia polega na wyeliminowaniu niepożądanych reakcji na bodźce, które je powodują. Często opiekun musi włączyć się w terapię, relacje w stadzie muszą zostać skorygowane, aby pies czuł w opiekunach oparcie. Podejmuje się też działania mające na celu zwiększenie pewności siebie psa.

www.vetopedia.pl

Nerwica

Nerwice u psów

Zaburzenia nerwicowe u psów należą do grupy zaburzeń psychicznych. Za powstawanie nerwic odpowiedzialny jest tryb życia, jaki wiedzie znakomita większość domowych psów. Udomowienie psa sprawiło bowiem, że zwierzęta muszą żyć w warunkach nienaturalnych, w miastach, wśród ludzi. Zostają często na wiele godzin same w mieszkaniach, spacerują wśród spalin i hałasu, są narażone na zanieczyszczenie środowiska. Ponadto, człowiek ograniczył psu wolność, kontakty z innymi psami, możliwość swobodnego rozmnażania czy rozładowania energii. Wszystko to uniemożliwia psom działanie w zgodzie z naturalnym instynktem, co prowadzi w efekcie do zaburzeń emocjonalnych oraz nerwicy.

Czynnikami, które sprzyjają pojawieniu się u psa nerwicy są z pewnością traumatyczne jednorazowe wydarzenia jak wypadek, śmierć opiekuna, przeprowadzka, ale także długotrwałe narażenie na hałas, osamotnienie, pozbawienie bodźców zewnętrznych, izolacja. Także nerwica właściciela, a także stan psychiczny ciężarnej suki może wpłynąć na podobne zaburzenia u psa.

Objawy nerwicy mogą być rozmaitego typu – od psychosomatycznych do emocjonalnych. Niektóre są długotrwałe, inne występują tylko w określonych sytuacjach. Do najczęstszych objawów należą:

- nieprawidłowości w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych
- stany lękowe w reakcji na różne sytuacje, bodźce itp.
- zaburzenia trawienia
- nadciśnienie tętnicze
- przyspieszona akcja serca
- drżenie ciała
- silne napięcia mięśniowe
- przyspieszony oddech
- utrata apetytu
- nadmierna senność
- apatia
- obniżona aktywność
- utrata zainteresowania otoczeniem
- depresja
- nadmierna agresja
- wygryzanie lub wylizywanie sierści w niektórych częściach ciała, aż do powstawania ran
- nieustanne szczekanie, wycie, piszczenie
- załatwianie potrzeb fizjologicznych w domu
- nerwowe ruchy
- nerwowe chodzenie tam i z powrotem
- niszczenie sprzętów domowych, ubrań, butów itp.

Leczeniem nerwicy powinien zająć się doświadczony lekarz weterynarii – specjalista psychologii zwierząt. Tylko taka osoba może zdecydować jaka terapia będzie odpowiednia dla naszego pupila (często jest to terapia z udziałem opiekuna psa), zalecić ewentualne leki, doradzić jak sami możemy pomóc zwierzęciu. Czas trwania leczenie uzależniony jest od konkretnego przypadku, może wynosić kilka tygodni, kilka miesięcy, czasami nawet dłużej. Nie zawsze udaje się całkowicie wyleczyć psa, często możliwe jest tylko złagodzenie objawów nerwicy. Terapia wymaga od opiekuna wytrwałości i cierpliwości.

www.vetopedia.pl

Hot Spot (gorąca rana)

Do jednej z wielu dermatoz u psów zalicza się tzw. hot spot. Hot spot jest ostrym, sączącym zapaleniem skóry wywołanym przez bakterie. Występuje często w okresie letnim, a najbardziej podatne na ten typ schorzenia dermatologicznego są psy długowłose lub o gęstej okrywie włosowej. Predyspozycje do wystąpienia hot spot mają m. in. takie rasy, jak nowofundland, golden retriever, cocker spaniel, labrador, owczarek niemiecki, bernardyn.

Przyczyny

Przyczyny powstawania tej dolegliwości mogą być różne. Do ostrego sączącego zapalenia skóry często dochodzi, gdy tuż przy skórze psa, pod gęstym futrem zacznie zbierać się wilgoć (dotyczy to często sfilcowanej sierści oraz miejsc na skórze zakrytych przez obrożę). Inne przyczyny to reakcje uczuleniowe w przypadku nadwrażliwości na pchły, kleszcze i owady, ciała obce w skórze, a także alergiczny stan zapalny zewnętrznych części uszu.

Objawy

Typowe objawy ostrego sączącego zapalenia skóry to widoczne rozległe sączące rany występujące najczęściej na policzku lub w górnej części uda. Sierść w okolicy rany zlepiona jest przez ropną wydzielinę, często obserwuje się też wypadanie włosów. Rana taka wydziela nieprzyjemny zapach. Zmienione chorobowo miejsce powoduje silne swędzenie, dlatego zwierzę intensywnie się drapie lub gryzie, tym samym powodując rozprzestrzenianie się bakterii. Rozdrapywanie i wygryzanie może doprowadzić do bolesnych uszkodzeń skóry, co stwarza ryzyko poważnej infekcji.

Leczenie

Leczenie ostrego sączącego zapalenia skóry powinno się rozpocząć jak najszybciej (przede wszystkim ze względu na ryzyko rozprzestrzenienia się bakterii oraz aby przynieść cierpiącemu psu ulgę). Psa, u którego zaobserwujemy objawy hot spot należy zaprowadzić do lekarza weterynarii. Lekarz w pierwszej kolejności wytnie nożyczkami zanieczyszczone przez ropną wydzielinę kawałki sierści, a następnie zdezynfekuje chorą skórę. Miejscowo powinno się też podać środek o działaniu wysuszającym, aby przyspieszyć wygojenie się rany (dostępne są środki w postaci sprayu oraz emulsji). Niekiedy zachodzi potrzeba jednorazowego zastosowania leków przeciwzapalnych (kortykosteroidów), aby złagodzić stan zapalny, świąd i zakażenie. Leczenie choroby trwa około tygodnia. Długotrwała antybiotykoterapia nie jest konieczna (przy tej chorobie zazwyczaj występuje tylko kolonizacja bakterii, a nie infekcja).

www.vetopedia.pl

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 7